บทที่ 4 .1 ปภินดา VS ป้าอรทม
ปภินดา VS ป้าอรทม
หลังจากกลับจากคอนโดของอธิกะวันนั้น เจ้า ของร้านขนมหวานก็เอาแต่นั่งตีหน้าเศร้ารับออเดอร์ ด้วยสีหน้าไร้ชีวิตชีวา เธอคิดไม่ออกว่าทำไมถึงตบหน้าเขาแบบนั้น
พอได้สติถึงได้รู้ว่าเธออยากได้สัมผัสที่นุ่มนวล อยากได้สิ่งที่มันอ่อนโยน หรือเธออาจจะหัวโบราณมากไปถึงไม่เข้าใจกิจกรรมที่ทางเพศนัก ก็จะทำยังไงได้นี่มันเป็นครั้งแรกในชีวิตของผู้หญิงอายุสามสิบปีนี่นา
"จู่ ๆ ก็พุ่งเข้ามาดูดแบบนั้น แถมยังดูดซะ" ไม่น่าทวนเรื่องเดิมขึ้นมาเลยไอ้ครีม นึกแล้วภาพมันก็แว่บขึ้นมาเป็นวีดีทัศน์ที่กรอวันซ้ำไปซ้ำ มาในหัวของเธอ แถมยังพ่วงติดมาด้วยความเสียว ซ่านในช่องท้องที่ชวนสยิวจนหน้าขนมเค้กตรงหน้า
แทบจะกลายเป็นใบหน้าของอธิกะคนบ้ากามนั่นอยู่แล้ว
"คุณครีมเมื่อกี้คุณครีมจะเอาหลอดดูดอะไรเหรอคะ” หญิงสาวหน้าแดงเมื่อถูกหมูหยองลูกน้องสาวทักถามเรื่องดูดที่เธอบ่นอยู่กับตัวเองเมื่อสักครู่
“เอ่อ..ฮ่าฮ่าไม่มีอะไรจ้ะพี่หมายถึงยุงเยอะมาก เมื่อกี้นะยุงดูดเลือดไปจนเต็มก้นเลย ยังไงเลิกงานแล้วหายากันยุงฉีดหน่อยก็ดีนะหมูหยอง”
“แต่เหมือนช่วงนี้คุณครีมจะดูเหม่อลอยนะ คะ ไม่สบายหรือเปล่ากลับไปพักก่อนดีไหมคะ วันนี้ออเดอร์ขนมสัมปันนี กับขนมเค้กฝอยทองก็เสร็จ หมดแล้วด้วย ส่วนออเดอร์หน้าร้านพวกหนูจัดการ เองได้ค่ะ"
หมูหวานน้องสาวที่ห่างกับหมูหยองแค่สามปีบอกกับเจ้านายสาวของตน ปภินดาไม่ตอบแต่พยักหน้ารับ ถึงหมูหวานจะเด็กกว่าพี่สาวแต่เรื่อง การจัดการต่าง ๆ นั้นเป๊ะกว่าพี่สาวมาก ในส่วนข้อดีของหมูหยองก็คือคุยเก่งบริการลูกค้าได้น่าประทับใจ และแบกหามได้อึดถึกทน
"ไปเถอะค่ะคุณครีมเดี๋ยวหยองกับหวานดู ร้านให้เองค่ะ"
"งั้นพี่กลับบ้านก่อนนะเด็ก ๆ " จังหวะที่ปภินดากำลังหันหลังกลับไปคว้ากระเป๋า พนักงานส่งของก็เดินเข้ามาในร้านพร้อมกับช่อดอกไม้ช่อใหญ่ยักษ์แล้วส่งมันให้กับเธอ
"ของคุณครีมครับ มีคนเรียกผมไปรับที่ร้าน ดอกไม้แล้วให้มาส่งด่วนที่นี่"
"ของครีมเหรอคะ" ปภินดาย้ำเพื่อให้แน่ใจว่าดอกไม้ช่อมหึมานี้เป็นของเธอจริง พอหญิงสาวก้มสำรวจดูก็พบเข้ากับการ์ดหนึ่งใบที่ห้อยติดอยู่ซึ่ง เขียนข้อความไว้ว่า
"ผมขอโทษที่เอาแต่ใจ ขอโทษที่เสียมารยาทกับคุณ หายโกรธผมนะครับ" From เจ้าพ่อมิลล์เฟย
ปภินดารู้เลยว่าดอกไม้ช่ออลังการงานเว่อร์นี้ เป็นของใครถ้าไม่ใช่ผู้ชายเอาแต่ใจคนนั้น อธิกะ อิตาคนทะลึ่ง แถมยังเป็นสามีหมาด ๆ ของเธอแบบปุบปับ
ปภินดาทำหน้าบูดบึ้งเล็กน้อย แต่ก็ยอมเอา ดอกไม้ยัดใส่รถกระป๋องมือสิบที่ยืมพ่อมาขับ ทว่าก็มีใครบางคนมายืนชะเง้อชะแง่งมองหาบางสิ่งอยู่ หน้าร้านเธอ หญิงสาวจึงเดินเข้าไปทักทาย
"คุณคะจะมาสั่งขนมที่ร้านของเราหรือเปล่า คะ ถ้ายังไงเข้าไปดูขนมในร้านก่อนไหมคะ"
"เอ่อคุณคือ"
"ฉันเป็นเจ้าของร้านขนมแห่งนี้เองค่ะ แล้วคุณคือ"
"ผมมาเป็นตัวแทนของคุณหญิงอรวรรณ บุรินทร์รัตน์มาเพื่อเจรจากับคุณเรื่องคุณอธิกะ"
ปภินดาถูกพาตัวไปพบกับแม่ของอธิกะที่ห้องจัดเลี้ยงโรงแรมแห่งหนึ่ง
ซึ่งภายในห้องจัดเลี้ยงด้านนอกนี้สามารถมองเห็นห้องจัดเลี้ยงบริเวณด้านในได้อย่างชัดเจน
ทันทีที่หญิงสาวทรุดกายนั่งลงตรงข้ามเธอก็เห็นอธิกะกับผู้หญิงหน้าตาสะสวยไฮโซคนหนึ่ง
กำลังนั่งคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่ข้างใน
พวกเขาผลัดกันตักอาหารใส่จานของตน แถมสาวไฮโซคนนั้นก็ยังยื่นไม้ยื่นมือไปเช็ดปากให้กับอธิกะอย่างสนิทชิดเชื้อ
ถึงแม้จะสังเกตเห็นว่าเขาผงะและเบี่ยงตัวออกแต่แม่คนนั้นก็ยังตามไปเช็ดปากให้เขาอยู่ได้ช่างหน้าด้านยิ่งกว่าพื้นคอนกรีตซะอีก
"คุณจะเรียกฉันมาดูคนจีบกันเหรอคะ"
"ในเมื่อเธอเห็นแล้วก็ล้มเลิกความคิดจะรวบ ยอดลูกชายฉันสักที"
"ประทานโทษนะคะคุณป้า...เอ่อคุณอะไรนะคะ ป้าอรทัย หรือว่าป้าอรทม"
"อรวรรณย่ะ!"
หญิงสาวรุ่นใหญ่กำชับชื่อด้วยสีหน้าขมึงทึงไม่ชอบใจกิริยาวาจาสามหาวของปภินดา
"ค่ะคุณอรวรรณดิฉันต้องกล่าวตามตรงก่อน ว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของคุณเป็นคนมารวบ ยอดฉันก่อน ในเมื่อฉันตกเป็นภรรยาของเขาแล้ว ลูกชายคุณก็ต้องรับผิดชอบฉันไม่ถูกเหรอคะ"
"แต่เธอยังไม่ได้ท้องสักหน่อย ถ้าท้องเมื่อไหร่เธอค่อยมาเรียกร้องสิทธิ์กับฉันนะแม่ปภินดา"
"แล้วถ้าฉันท้องขึ้นมา ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องมาเรียกร้องสิทธิ์จากแม่สามีหรอกมั้งคะ คุณไม่ได้ทำ ฉันท้องสักหน่อยคุณป้าอรทม"
เผียะ! ใบหน้าขาวของปภินดาหันไปตามแรงฟาดของคุณหญิงอรรวรรณ
"นามสกุลบุรินทร์รัตน์นี่เผด็จการวางอำนาจบาตรใหญ่กันทุกคนเลยหรือเปล่าคะคุณป้าอรทม" ปภินดายียวนกวนประสาทกลับถึงเธอจะรู้สึกชาที่
หน้า แต่ฝีปากก็ไม่เคยยอมแพ้ใคร
"เธอมันปากดีแบบนี้นี่เอง แถมปากยังคล้ายกับแม่ปริ- กระแอม!”
“อะไรติดคอเหรอคะ ก้างปลาติดหรือกระดูกหมาติดคอคะคุณแม่…”
คุณนายอรวรรณกลอกตามองบนหลุดอมยิ้มแล้วทำเฉไฉ “อะไรจะติดขอฉันก็ช่างฉันเถอะ”
“ยัยป้าเป็นอะไรของเขากัน” ปภินดาพึมพำ
“ปากเธอมันเป็นแบบนี้ไงอธิกะถึงได้หลงกล คงพูดจาหว่านล้อมลูกชายฉันเก่งน่าดูนะหล่อน เขาถึงได้โง่งมต่ำตมมางมหอยเน่า ๆ แบบเธอ"
